In een aantrekkende economie als de onze, neemt de arbeidsmobiliteit steeds verder toe. Waar werknemers er voorheen voor kozen om, voor de zekerheid, bij dezelfde werkgever te blijven zitten, kijken ze nu steeds vaker “buiten de deur”. Misschien heb je dat zelf ook al gedaan!

Tegelijkertijd merken veel werkgevers, dat het steeds lastiger wordt om de juiste kandidaat te vinden. En dus plaatsen ze creatieve vacatures met de meest verrassende taakcombinaties en functieomschrijvingen. De werkgever zou eigenlijk moeten onderzoeken welke kwaliteiten er reeds in huis zijn en werken aan optimale inzet van de talenten van de medewerkers. Maar ja, daar nemen ze veelal de tijd niet voor.

Werknemers zouden daarentegen opener moeten zijn over hun wensen, verlangens en ambities én oog hebben voor hun eigen rol in het nemen van verantwoordelijkheid voor de invulling van hun eigen werkzaamheden. Stel jezelf daarom eens de vraag “Op welke manier kan ik mijn talenten nóg beter tot hun recht laten komen? Van welke werkzaamheden krijg ik nou écht energie?” Heel vaak lopen medewerkers onnodig weg, omdat ze simpelweg de meest voor de hand liggende optie niet meer zien. Wat je 1x per jaar ook kunt doen, is je afvragen: “Komen al mijn kwaliteiten uit binnen de werkzaamheden die ik nú doe en wat kan ik daar binnen mijn huidige werkomgeving verder aan doen?”

Het antwoord vind je, als je die taken, activiteiten en projecten waar jij energie van krijgt, eens op een rijtje zet. Wat is essentieel? Vanuit welke waarde en overtuigingen wil jij werken èn: Aan welke voorwaarden moet een werkomgeving voldoen om jou optimaal tot je recht te laten komen?

Als werkgever moet je het lef hebben te investeren in medewerkers om te checken of zij wel helemaal goed op hun plek zitten.
Ben jij bereid te investeren, zelfs als dat zou kunnen betekenen dat medewerkers als nóg voor een andere werkomgeving zouden kiezen? Durf jij als werkgever, vaste taakomschrijvingen los te laten en mensen in te zetten op waar zij van nature goed in zijn? Durf jij hen te stimuleren daar zelfs nóg beter in te worden?

Werkgever en werknemer staan, vaak onnodig, tegen over elkaar maar kijken ieder de andere kant op en hebben geen oog meer voor de mogelijkheden van en met elkaar. Daar loopt iedereen op leeg. Onvrede, een arbeidsconflict of langlopend ziekteverzuim kunnen het gevolg zijn. Een onwenselijke situatie met minimaal twee verliezers.
Wat wordt het daarom voor jou in 2019: “Kiezen.. óf verliezen?”

Tekst: Joep Lochtenberg